Bu Bayram Çok Buruk Geçti ...

Bu sene ilk defa abimsiz bir bayram geçirdim. Yokluğu o kadar belli ki.. Belli olmaz mı tabi. Her bayram babaanneme gelirler bizde hemen aşağıya inerdik. ( Babaannemler bizim alt katımızda oturuyorlar da ) Ama bu bayram öyle olmadı. O yoktu sadece biz vardık. Anılarıyla andık onu her zamanki gibi. O gün olan en kötü şey ise oraya inip onun ayakkabısına benzer bir ayakkabı görüp yüreğimin hoplaması heyecanlanmamdı. Tabii bu kısa sürdü direk yerine cızlama ve burukluk aldı. Dayımın oğlu gelmiş. Ayakkabısı da aynı abimin ayakkabısındandı. Yapılır mı lan bu bana ! Sanki bana inat olarak giymişti. Gerçi adamın ne suçu var ki. Tek o ayakkabı mevzusuda değil. Kapıdan içeriye girer girmez salonda ilk onu görürdüm. Ama bu sefer öyle olmadı. Sadece geçen bayramları hayal ettim ve ağladım. Sonunda ağlayabildim. Çünkü uzun zamandır kötü geçecek bayram psikolojisi vardı ağladım ve açıldım. Bedenen yanımızda olmasada ruhen bizimleydi. Kalbimiz onunlaydı .